Hayatımız boyunca en güzel hayallerimizi otomobiller süsler . Hele ki para kazanmaya başladığımızdan itibaren bu hayalimize somut bir şekilde yaklaştığımızı hissetmek ayrı bir heyecan katar. Kimimiz bu hayalini çok da fazla uğraşmadan gerçekleştirir, kimimiz yıllarını verir, hatta emeklilik ikramiyesinin gideceği yer bellidir bazıları için. Sanıyorum ki ne kadar zor ulaşılırsa anlamını da o kadar uzun korur.

 

Aslında her insan için anlamı farklıdır otomobilin. Kimisi için sadece bir araçtır; gideceği yere götürür, getirir. Motor sesi tamamen mekaniktir, birşey anlatmaya çalışmaz. Çukura sert girdiği zaman arabasının* canının yandığını değil, servise ödeyeceği fazla faturayı düşünür. Kimisi ise duygularını paylaşır, bir ruhu olduğunu düşünür arabasının, en ufak bir çiziğin karşılığı derin bir yaradır kalbinde.

 

Zevk meselesidir. Hem de herkesin az çok fikrinin olduğu bir mesele. Çoğu zaman da çözülemez zaten. Küçüklüğümüzden beri babalarımızın arabasını karşılaştırırız.

 

-Bizim araba 200 basıyor!

-Bizim araba da 210 basıyor, bir de çizgi var.

-Çizgi sayılmaz oğlumm.

-Sayılır!

-Sayılmaaaz!

Sonu gelmez tartışmaların.

 

Kimisi için statü sembolüdür. En havalı arabaya bindiği zaman daha çok ilgi gördüğünü, daha önemli insan olduğunu düşünür. Aslında ona böyle düşündüren büyük bir gurubun da olduğunu söylemek gerekir.

 

Ve bir bölüm araba sevdalısı vardır ki birçok kişi anlamaz onları. Neden böyle bir işe kalkışılır, bu uğraş, bu zaman kaybı nedendir? Bu sevdalılar, eskiye sevdalılardır. Yeni yoktur gözlerinde, çünkü arabalarıyla vakit geçirmeyi severler. Yeni zaten yenidir. En emek verdiğin zaman belki yıkarkendir. Onu da zaten artık yıkamacılar yapıyor.  Ama eski bir otomobile sahip olanlar devamlı bir emek verir; her zaman ilgi ister arabaları ve bu da arabaları ile aralarındaki bağı her geçen gün kuvvetlendirir. Bazı parçlarını bulmak büyük zaman alır. Günlerce, haftlarca araştırır. Bulamaz, yaratır. Ama çözümü bulduğunda da altın bulmuş gibi sevinir. Sürekli bir parça macerası yaşadığı için de çok şey vardır sonunda onu mutlu edecek. Tam artık her yeri oldu dersiniz hiç ummadığınız bir yerden arıza çıkarır. Bir sevinir, bir üzülürsün. İşte bu yüzden duygu işidir eskiye sahip olmak, duygusal adam işidir.

 

Bir de şöyle bir güzelliği vardır eskinin. Yeni, pırıl pırıl güzel bir araba gördüğümüzde “vay be ne güzel araba yapmışlar” deriz, oysa tertemiz eski model bir araba gördüğümüzde “vay be sahibi ne guzel bakmış!”deriz. Burada tüm övgü sahibinedir arabanın. Ne mühendisin, ne dizaynını yapanın adı geçer. Çünkü onlar yıllar önce görevlerini yerini getirmişlerdir. O günlerde takdiri alırlar ama yıllar sonra takdir sahibinedir, sadece sahibine...

 

Bir pazar gezisinde, yolda yavaşça ilerlerken alınan keyfe, kaldırımda yürüyen birinin ilk bakışından sonra dönüp bir daha bakması eklendiğin de ise tüm uğraşların, harcanan zamanların boşuna olmadığı kanıtlanır.

 

Aslında yeni de olsa eski de olsa arabasıyla gurur duyanlar aynı duyguları paylaşırlar. Ama surat ifadelerine baktığınızda aynı duygunun ne kadar farklı yaşandığını görürsünüz.

 

Sevgiyle kalın,

 

* Otomotiv sektörü profesyonel çalışanları olarak aslında “araba” kelimesini kullanmayız ancak böyle bir yazıda otomobil demenin yazının üzerindeki duyguyu azaltığını düşünerek hiç çekinmeden kullandım...